دعوت

ممدوحین و مذمومین امامین عسکریّین

 بسم الله الرحمن الرحیم

 مقدمه

با مطالعه تاریخ به خوبی مشاهده می کنیم که ائمه بزرگوار ما که سکّان داران حقیقی کشتی نجات و هادیان واقعی مردم بسوی صراط مستقیم بوده اند همواره تحت فشارهای حکّام مستبد و جاهلان کوته فکر به سر می برده اند. با این وجود هرگز شانه از زیر بار مسئولیت هدایت شیعیان خالی نکرده و در هر دوره ای به فرا خور حال آن دوره راه روشن اسلام راستین را به مردم نشان داده اند. یکی از این راه ها تمجید ها و توبیخ های ایشان بوده است. مسلّماً هر کس را که امام از او تمجید کرده است می تواند الگوی خوبی برای ما و هر کس را که امام او را توبیخ و مذمّت کرده می تواند درس و عبرتی برای ما باشد.

از آنجا که بررسی تمام شخصیّتهای مورد مدح و ذمّ قرار گرفته توسط اهل بیت (ع) گنجایش یک مقاله را نداشت.....

در تفسير روح المعانى از شهرستانى و او از شارح اناجيل اربعه صورت مناظره‏اى را نقل كرده كه بعد از اين حادثه ( سجده نكردن او بر ادم )ميان ملائكه و ابليس واقع شده است، اين مناظره در تورات نيز ذكر شده، و آن اين است كه ابليس به ملائكه گفت: من به فرضى كه قبول كنم و تسليم شوم كه خالق و ايجاد كننده‏اى مرا به وجود آورده نسبت به كارهاى او اشكال‏هايى دارم:

اول اينكه مى‏پرسم چه حكمتى در خلقت و آفرينش عالم است، مخصوصا

معنی لغوی شفاعت

لسان العرب می نویسد: « الشفع: خلاف الوَتْر، و هو الزوج. تقول: كانَ وَتْراً فَشَفَعْتُه شَفْعاً.» [1]

راغب هم در مفردات می نویسد: «الشَّفْعُ: ضمّ الشي‏ء إلى مثله،..... و الشَّفَاعَةُ: الانضمام إلى آخر ناصرا له و سائلا عنه، و أكثر ما يستعمل‏في انضمام من هو أعلى حرمة و مرتبة إلى من هو أدنى. و منه: الشَّفَاعَةُ في القيامة....و قيل: الشَّفَاعَةُ هاهنا: أن يشرع الإنسان للآخر طريق خير، أو طريق شرّ فيقتدي به، فصار كأنّه شفع له»[2]

 معنی اصطلاحی شفاعت

دکتر موریس بوکای می گوید:«من بدون هیچ گونه پیشداوری و با واقع بینی تام بررسی وحی قرآنی را با جستجوی درجه ی سازگاری آن با داده های دانش نوین، آغاز کردم. از طریق ترجمه ها می دانستم که قرآن هر گونه پدیده ی طبیعی را متذکر می گردد، لیکن جز اطلاع مختصری از آن نداشتم. با بررسی بسیار دقیق متن عربی صورتی از آنها را تهیه کردم و در پایان برایم روشن شد که قرآن هیچ مطلبی که از نظر علمی عصر جدید انتقاد پذیر باشد، ندارد.همان بررسی را  در مورد عهد قدیم و اناجیل با همان واقع بینی آغاز کردم.